یکی ان دور دست ها می کند به من نگاه
شاید غریبه ایست
که دستم بگیرد در میانه راه
شاید این اعتماد من به من زند ضرر
باید گرفت یکی این دو راه رادر نظر
تا نیمه راه که رفته ام
نه راه پیش و نه راه پس دارم
دل بیشتر به برگشت است
اگر برگردم تمام راه رابیهوده بودم
برای اوج گیری بال خواهد وشوق پرواز
گاهی هم فرود راهی ست
برای رسیدن به نقطه ایده ال
صدای درون نوای اوج دارد
که هم دوام وهم عروج دارد
مسیر زندگی هم پستی و بلندی ست
هم بیش و هم کاستی ست
طی کن راه حق را دور کن فکر لق را
زهرا شعبانی
یک خسته ی پیوسته
در باد رها هستم
از قافله ی بودن
عمریست جدا هستم
در پهنه ی شب ماهم
از ابر ولی مَملو
دیوانه ی گه گاهم
طالع به خطا هستم
یک سهم، از این دنیا
یک شادی کوتاهی
یک لحظه به نامم نیست
محکومِ بقا هستم
آن قطره ی دلگیری
از ابر کبودی در
یک روز پر از نـورم
من آهِ خدا هستم
من دردِ دلم با درد
هم آب و گلم با درد
من دوست شدم با درد
معشوقِ بلا هستم
امّید به فردا را
در زخمی پر از فریاد
امّید به آوازی
بر صورِ ندا هستم
بیدار، ولی در خواب
در خواب، ولی بیدار
یک خلسه بنام عمر
یک عمر کما هستم
من بُهتِ پس از حرمان
زخمی ترم از ایران
نفرینِ پر از سوزی
در جبرِ جزا هستم
از گفتنِ "من هستم"
از من که خودم بودم
غافل شده ام، اینک
در فعلِ فنا هستم
میخواستم از بودن
معنای وجود اما
میپرسم از این بودن
بیهوده چرا هستم؟...
مبین قربانی
صد و یک روزنه در حسرتِ تابیدنِ تو
در پسِ باورِ این خانه تَلَمبار شده..
صد ویک خاطره از شرقیِ بی واسطه ات
در شبِ ظلمتِ این پنجره تکرار شده..
گر چه از چشم تو تا مغربِ من راهی نیست
خطًِ ِبینِ من و تو یکسره دیوار شده..
ولی از غربتِ من ساحلِ تو بی خبر است
دگر این فاصله در فاصله بسیار شده...
حرفِ تنهایی من پشتِ سرت پیچیده
حالِ هر روزِ دلم بی تو اَسَفبار شده...
فرزانه فرحزاد
با سوزن مژگان،
نخ زخمها،
و مروارید اشکهایم،
گردنبند می سازم و
به پل گلو
گذرگاه دیده و دل
محفل بزم بغض ها
می آویزم،
تا با حلقه ی رقصانشان
نوازشگر
و روشنگر چشم ها باشند
مژگان فتوحی
به فکر فرو میروم و می بینم
جهان من همه در چشم تو خلاصه شده
کلافه میشوم از این جهان سر درگم
که داستان بلندم چرا خلاصه شده...
امین قوتی