به نام تو شعر از ازل عاشقانه شود

به نام تو شعر از ازل عاشقانه شود
ز بی‌نام تو هر سخن بی‌نشانه شود

نه لیلی بماند، نه مجنون به افسانه‌اش
حکایت ما قصه‌ای جاودانه شود

به یک گوشهٔ چشم تو کار دل افتد
خراب‌آبادی، حرم، میکده خانه شود

لبت آیه‌ای خواند و عقل از سر افتاد
نماز از منِ زاهد، به بت‌خانه شود

چو زلفت نفس گیرَد از پردهٔ شب
سحر در نفس، محو و مستانه شود

مرا بس که نامت بیاید به لب‌ها
غزل اوج گیرد، صدا ترانه شود

رقیبم چه داند که در مذهب عشق
گناه اگر عشق باشد، ثوابش گناهانه شود

نه زهدَم بمانَد، نه صبر و نه تدبیر
چو چشمت بتابد، همه عاقلانه شود

اگر دوری افتاد و هجران نفس بُرد
همین صبر، روزی پلِ شادمانه شود

به یک وصل، ای یار، جهان کم نگردد
ولی بی‌تو دنیا فقط بهانه شود

در این پردهٔ همایون، آهِ «شایان»
چنان می‌نشیند که دل بی‌زمانه شود

شایان رضاخانی

گر چه پنهان آمدی،من دیدمت،حاشا مکن

گر چه پنهان آمدی،من دیدمت،حاشا مکن
رو مپوشان ، پوشه بر آن پیکرِ رعنــا مکن

خواندمت، باناله هایِ دل سرِ شب تاسحر
ای پریوش رخ، شنیدی، پاسخم را نا مکن

وز دلِ هر ذره ای تا کهکشان هـا پـر زدم
تا که سوزم گردِ خورشید رخت ، اطفامکن

گویمت رازِ دلِ شیدایِ خود ، از عاشقی
قصه هایِ این دلِ دیوانه را افشا مـکن

خود درونِ دیدگانِ نرگست گم کرده ام
از نگاهت کی جدا گردم ، مرا بینـا مکن

خط نوشتی،خواندم وبرلوحهً گویا شدم
رمزِخط دانم به دیوان،وامگوخوانامکن

نقطه ای بودم به پرگارت، زدی قوسِ مرا
گردم اینک بر کمانت،نقطه را منها مکن

تاکه مجنونم،به دنبالِ توآیم سوبه سو
وندرین شوریده حالی ،دورم از لیلا مکن

درخیال افسانه هادارم،باز شیرین میرسد
روزِ دیدار ، از جدایی قصه ای نجوا مکن

کارِوانِ دی گذشت ، از ره بهاران می رسد
باغ ، گلبر شد، خزان را در دلم مأوا مکن

چون گذشت آن روزگارِتلخِ هجران آمدی
وعده دیدارمان را صحبت از فردا مکن

جمشید أحیا

به چـراغِ عقل منگر، که زِ دودِ خویــــش مستی

به چـراغِ عقل منگر، که زِ دودِ خویــــش مستی
رهِ دل بگیر ای جان، که در اوست هر چه هستی
_________________________________________
به کجا رســد پرنده، که قفــــــس قبول دارد؟
به همان قفس بمیرد، که گـمان بُوَد نشـــستی
_________________________________________
تـو مســاز روشــنی را ز چــــراغِ ظاهــــــری‌ها
که فــروغِ جـان تویی گــر زِ نقـــابِ تن برستی
_________________________________________
همه عمـر می‌دویـدم به سرابِ خویـــش بی‌پا
زِ عطش نمی‌رهــیدم، چو زِ خویش آب جستی
_________________________________________
تو مگـو که من ندانم، که چه می‌کــــند قضا را
به رضا چو سر سپردی، همه غـــصّه‌ها گسستی
_________________________________________
دلِ من هنوز خسـته‌ست زِ هــزار نقشِ بی‌جان
که به یک نگاهِ معـنی، همه را زِ دل شکـــستـی
_________________________________________
چه غــمی اگــر نیـابی رهِ امن در تلاطــــــــم؟
که همین غم است سرمایه‌ی عشق و سرپرستی
_________________________________________
به نگاهی از محبت، همـگان شــوند یکـــــــتا
تو به مهر آشـنا شو، که کلـــــــــید هر دَرَستی
_________________________________________
منم آن شکـسته‌پرواز، به امیــدِ صبـــحِ دیدار
که زِ شامِ خویش بیرون، به طلوعِ دوست رَستی
_________________________________________
به درونِ خویش بنگر، که خدا در آن نهفته‌ست
نه در آسمانِ دوری، نه در آفــــــــــتابِ پَستی
_________________________________________
به رهِ فنــا چو رفــتی، همه جا حیـــــات دیدی
به یقـین در این تلاطم، به بقاءِ جــــان پرستی
_________________________________________
دلِ دلــــگشا بنالد، زِ فــــراق و بی‌قـــــــــراری
که تویی تمامِ هستی، چو زِ خویشتن گـسستی

علی حکمت اندیش

عشق تو

عشق تو
مثل فرمول ناتمامی در حاشیه ی دفتر ریاضیم است
آن را می‌شناسم
اما جایش را در معادله ی روزمرگی گم کرده‌ام
تو در آمارِ ممکن‌ها
عددی بی ریشه‌ای
در کلاس‌بندی فصل‌ها
فصلی بدون نام
با این حال
هر صبح که چای را در فنجان هم می‌زنم
تصادفاً طرح لبخندت را
در بخارِ بالا رونده می‌بینم
دوستت دارم؟
شاید این تنها خطای سیستماتیک جهان است
که هر بار محاسبه می‌شود
و هر بار تکرار

حسین گودرزی

امروز،نه دیگر نایی مانده و نه نوایی

امروز،نه دیگر نایی مانده و نه نوایی
غرش چرخ دنده های زنگ زده
قبل از متلاشی شدن
مرا به فکر هم فرو نمیبرد
قبل از میسر شدن
سرنوشت تاریک روز روشن مقدر شده
و گاهی
ثابت میشود که بالاتر از سیاهی دیروز
در دل فلاکت های نوی امروز،هنوز
رنگی یافت میشود،سیاه تر از قبلی
کلاغ سرگردان شبخوان،
بی دلیل نمیگوید ناله پنهان
او چیزی دیده.
او چیزی دیده.

سید یونس حسینی بقا