باغــبان غنچه های ســــرخ ســــر

باغــبان غنچه های ســــرخ ســــر
آشنــــای آب و دریـاهـــــا  پـــــدر

خاطراتِ سبــــزِ ســــروِ استـــوار
سفــــــره دارِ سایه ها و رهگــــذر
پایِ نای ِ  شـــــاخه های انتــــظار
چشــمِ رشـــدِ بــــذرهای در به در
پاســــدارِ بوته هـــــای نوظهــــور
التیـــــامِ  جای دنـــــدان و  تبــــر

قُمری ات  جَلدِ خیالِ سینه هاست
از قفس بیــــرون نخواهد شد دگر


مریم کاسیانی

امواج چشمانت خیالم را به هر سو میبرد

امواج چشمانت خیالم را به هر سو میبرد
با عشوه ای هوش از سرم آن ماه ابرو میبرد

تاغنچه ات وا میشود دنیا معطر میشود
با یک تبسم این دلم را بوی خوشبو میبرد

با شال آبی برسرت وقتی خرامان میروی
باداین وسط سرمیرسد دستی به گیسو میبرد

وقتی که می خندی  عسل میریزد از باغ لبت
یک نیم لبخندت مرا تا مرز جادو میبرد

آیا رهایی ممکن است از دام این دلبستگی
وقتی نگاهت اختیاراز این غزلگو میبرد؟!

امشب سحرشد ارسلان حسی ندارداین غزل
این شعر خاموشم تورا تا مرز بی سو  میبرد

ارسلان رشیدی

آن روز آمدم

آن روز آمدم
که تجربه کنم و بسازم
ببینم، دل ببندم
، نوازش کنم

عاقبت عاشق شدم ،دل باختم
جانم شد
پاییز که شد،
رها شدم میان لحظه ها

تنهایی آموختم

سکوت کردم

اشک ریختم

می دانم به پایان خواهد رسید
او به انتظار نشسته است
روزی خواهم رفت.

مصطفی موسیوند

بیا که خانه‌ام از عطرِ تو معطّر نیست

بیا که خانه‌ام از عطرِ تو معطّر نیست
دل از فراقِ تو آرام و بی‌مخیّر نیست

چراغِ چشمِ منی، بی‌تو شب نمی‌گذرد
که ماه بی‌تو در این آسمان منوّر نیست

بساطِ شوق گشودم، بیا و مهمان شو
که بی‌تو هیچ دلیلی برای محضَر نیست

به شوقِ دیدنِ رویت، دلم بهانه گرفت
در این دیار، دلی چون دلم مصوّر نیست

اگر بیایی و بنشینی‌ام کنارِ دلم
بهار می‌رسد، این وعده‌ای مکرّر نیست

دریچه باز شود رو به باغِ آغوشت
که جز نسیمِ تو، این خانه را که معبّر نیست

به شوقِ دیدنِ آن چشم‌های روشنتان
دلم به هیچ نگاهِ دگر مُؤثّر نیست

بیا، که خانه‌ی من بی‌تو سرد و خاموش است
چراغِ عشق ، جز در حضور تو ، مُنَوّر نیست

حمیدرضا خواجه

صدای عشق

گذشـته چـون غــــباری بــــر ســــرِ راه
مـــکن امــروزِ خـــود را غـــــــرق در آه
.
مَــــزن زخــــمِ گذشــــته بر دلِ جــــان
که زخم کهــنه بر جــــان است، گمــــراه
.
بـــــزن بر چشــــم شـــب فریــادی از آه
گُــــشا در صبـــحِ نو پَرهای هـــــــــمراه
.
بنـــوش از جـام امیـــــــد آفـــــــــتابی
که هـــــر قـطره دهـــد بُســـتان دلخواه
.
بـــِــزن بِشـــکن غبار ســــــــــــرد از دل
مرنـــــج از زخـــــمِ دنیــــــا، ای دل آگاه
.
به هر گـــامی که نــــــوری در دلت ریخت
نمــــــان محبـــــــوسِ شب، برخیز از چاه
.
مکـــش باری زِ دیــــــروزی فِســــــــــرده
که می‌گـــــــیرد زِ جـــــانت تاب و جانگاه
.
چــــــراغی روشن از ایـــــمان برافـــــــروز
که گــــردد آسمــــــــــان، روشن چو درگاه
.
به پـــــــرواز آی و بال خویـــــــش بگـشا
که هـــــــر دم می درخشــد بر تو یک ماه
.
صـــدای عشــــــق از دل می نمــــــــــاید
که می‌شــــوید غـــــبار انـــــــدوه و کوتاه
.
به هــــــر پــــــــرواز، دل آزاد گـــــــــردد
چو رودِ جـــــاری و بی‌مـــــــرز و بــــی گاه
.
نوای دلـــــــــــــــــــگشا جـان را نـــــوازد
چراغــــی بر فــــــــروزانـــــد به ایــــن راه

علی حکمت اندیش