کاش دریا بودم و پایِ دل اَم، آزاد بود

کاش دریا بودم و پایِ دل اَم، آزاد بود
همنشین اَم ابرِ تشنه، دلنواز اَم باد بود
در درون اَم گوهرِ زیبا تولّد می گرفت
در برون پشتم پراز مرغانِ آوا شاد بود
موجِ بیتابِ تن اَم گهواره ی کشتیِّ نوح
شهرتم همواره مرزِ مردن و میلاد بود
ساحل اَم، آرامشِ دریا دلانِ عدل و داد
غرّش اَم، کوبنده ی کهنگی و بیداد بود
ناخدایِ بی خدا در من شکارِ شومِ شب
موجهای اَم، دادِ انسانهایِ بی فریاد بود
ماهی و مور و ملخ را، مأمنِ دادُ دِهش
ظلم، در تابِ تنم در چنبرِ مرصاد بود
غولِ استبداد در، قعر و قیامِ قطره هام
مثلِ موم اندر مصافِ مشتها، منقاد بود
موجهایم شانه میزد بر سر و زلفِ امید
صخره زیرِ ضربه اَم آبستنِ فرهاد بود
نطفه ی نرمِ نسیم از ناله هایم می چکید
زانکه انوارِ سحر، درجوششِ میعاد بود
چشمه هایِ کوهِ کر از مهرِ من تا بیخِ برّ
تشنه لب در پای بوسِ ابرِ بی اوتاد بود
گرمِ آغوشم به پهنایِ غم و قهرِغروب
چون کمینگاهِ صبورِ قصّه های شاد بود
گر چنین بودم چو دریایِ نترسُ بی نیاز
مؤمن و کافر زِ مهرِ دامن اَم همزاد بود

امیر ابراهیم مقصودی فرد