توراحس می کنم هردم

توراحس می کنم هردم

میان باغ های طبع هوشیاری

دمادم می چکد

عشق از ضمیر پالس لب هایم

نه من بی تابم و

نه شوروشوق زندگی نایاب    

زمین لبریز احساس است

وبرگ توت ، تا شاخ بلند ذرت وانگور

وسنگی که ، به روی چینه

پیغام خوشِ اردیبهشت ، در آستین دارد

مزامیر کهن پربار می سازد همه ارکان هستی را

نمی داند کسی آیا ؛

که ما حجمی چواقیانوس آرامیم

یکایک درزمین آتش فشان نور

بیا ظلمات را از سر بکوچانیم

بیاتا مثل یک آینه باشیم ؛

پرتلالو ،

صافی و بیغش

به ژرف ماست ، خورشید ی

که روشن می کند هفتاد اقلیم سخن گورا

ناظمی معزآبادی اصغر