با نماز هر پرنده صبحگاهان بر درخت

با نماز هر پرنده صبحگاهان بر درخت
بار می بندد سیاهی از دل ما نیز رخت
مثل هر غنچه که تاج گل نهد بر سر صبوح
تاج بر سر می نهم هر صبحگاهان روی تخت
من که هستم پادشاه ملک و نفس خویشتن
با نبوغ عقل سلطانم به ملک تاج و تخت
با دلی سرشار از شکر و سپاس و معرفت
می نشانم من هما را روی شانه نیکبخت
(سخت می گیرد جهان بر مردمان سخت کوش)
پس تو آسان گیر تا او نگیرد بر تو سخت

سید محمد رضاموسوی